امیدهای از دست رفته یک جوان هراتی مبتلا به پولیو
هرات، افغانستان (۷ حوت ۱۴۰۲) - امید حقجو ۲۶ ساله در سن دو سالگی به پولیو مبتلا شده است که این مرض یک پای او را فلج ساخته و به کمک دو عصا حرکت می کند.
او باشنده اصلی ولسوالی گلران ولایت هرات است اما چند سال می شود که در یک ساحه فقیرنشین در غرب شهر هرات با والدین، خانم و دو فرزند کوچک خود زندگی می کند.
حقجو که در یک پوهنتون خصوصی تا مقطع لیسانس تحصیل کرده است، به علت داشتن معلولیت ناشی از پولیو، از فعالیت های فزیکی محروم است، وی با اینکه دوست دارد فوتبالیست می بود اما به علت فلج بودن یک پا اش، از این آرزوی خود محروم است.
امید حقجو که بین دو فرزندش نشسته بود به بسیار حسرت گفت، به علت فلج شدن با محدودیت های زیاد در جامعه روبه رو هستم، بسیار آرزو داشتم که تداوی شوم و مانند افراد سالم کار و ورزش کنم اما فهمیدم که پولیو تداوی ندارد و آرزوهایم از بین رفته است
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۲ | مرضیه فروتن
وی می گوید، وقتی افراد سالم را روزانه می بیند، بسیار مایوس می شود و آرزو داشت مانند آنها سالم می بود.
او که بین دو فرزندش نشسته بود به بسیار حسرت گفت: «به علت فلج شدن با محدودیت های زیاد در جامعه روبه رو هستم، بسیار آرزو داشتم که تداوی شوم و مانند افراد سالم کار و ورزش کنم اما فهمیدم که پولیو تداوی ندارد و آرزوهایم از بین رفته است.»
او اضافه کرد: «وقتی برخی از خانواده ها اطفال خودرا واکسین نمی کنند به حال شان افسوس می خورم. یک بار به وضعیت من ببینند که با چه سختی های زندگی می کنم. اگر پای یک انسان سالم را ببندیم، یک قدم راه رفته نمی تواند اما من ۲۴ سال می شود که این وضعیت را دارم.»
امید حقجو ۲۶ ساله در سن دو سالگی به پولیو مبتلا شده است که این مرض یک پای او را فلج ساخته و به کمک دو عصا حرکت می کند
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۲ | مرضیه فروتن
حقجو گفت، با دو قطره واکسین کودکان از فلج شدن دایمی نجات پیدا می کنند، پس هیچ خانواده نباید در زمینه واکسین کردن کودکان شان غفلت کنند.
به گفته او، مرض پولیو ساری است و اگر یک کودک را مبتلا سازد، سایر کودکان را هم تهدید می کند. اینکه واکسیناتوران به دروازه خانه میایند و کودکان را واکسین می کنند، یک سهولت بسیار خوبی است که جان کودکان را نجات می دهند.
عبدالمجید ۶۲ ساله پدر امید حقجو می گوید، پسرش به خاطر واکسین نشدن، به پولیو مبتلا شد.
او افزود: «پسرم وقتی که دو ساله بود بسیار مریض شد و تب شدید داشت. او را به داکتر بردم و برایش دوا داد. پس از سه روز متوجه شدیم که یک پا اش بی حس است و حرکت نمی کند. روز به روز پا اش از حرکت افتاد. وقتی که نزد داکتر بردیم، داکتر به ما گفت که این طفل فلج شده است.»
وی اضافه کرد، در نخست تصمیم گرفت که پسر خود را برای تداوی به ایران یا پاکستان ببرد اما داکتران گفتند که این مریضی تداوی ندارد، بسیار ناامید شد، بعداً او را به صلیب سرخ برد، آنجا داکتران برایش یک پای پلاستیکی ساخت و عصا داد.
عبدالمجید گفت: «پسرم به خاطر مبتلا شدن به پولیو بسیار رنج کشیده است. ما هم به خاطر او بسیار درد و رنج دیده ایم. در آن زمان واکسین پولیو خانه به خانه نبود و ما نتوانستیم که پسر خود را واکسین کنیم. به خاطر واکسین نشدن او به پولیو مبتلا شد.»
وی افزود، در گذشته بسیاری از کودکان به خاطر سرخکان، پولیو و برخی بیماری ها جان های خود را از دست می دادند اما اکنون با آمدن واکسین ها، زندگی کودکان نجات داده شده است.
حقجو که در یک پوهنتون خصوصی تا مقطع لیسانس تحصیل کرده است، به علت داشتن معلولیت ناشی از پولیو، از فعالیت های فزیکی محروم است، وی با اینکه دوست دارد فوتبالیست می بود اما به علت فلج بودن یک پا اش، از این آرزوی خود محروم است
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۲ | مرضیه فروتن
داکتر غلام فاروق عظیمی یک متخصص اطفال در ولایت هرات گفت، هرگونه بی پروایی در زمینه واکسین کردن کودکان در برابر ویروس پولیو، آینده اطفال را نابود می سازد.
وی افزود: «پولیو تداوی ندارد، اگر کدام طفلی به این مریضی مبتلا شود، برای همیشه فلج می شود، یگانه راه محو پولیو واکسین کردن است و نباید هیچ کودکی از واکسین باز بماند.»
او گفت، در حالی که واکسین وجود دارد و تمام امکانات برای جلوگیری از پولیو در سراسر افغانستان در دسترس است، ثبت شدن واقعات مثبت پولیو در کشور قابل تحمل نیست.
مرضیه فروتن | هرات